Hoher Markt

Nakatayo ka na ngayon sa pinakamatandang plaza sa Vienna: ang Hoher Markt. Hindi ito mukhang sinaunang-sinauna sa unang tingin, pero tumingin ka pababa — kasi sa ilalim ng mga paa mo ay ang mga hinukay na labi ng Roman Vindobona, ang hangganang garrison na bayan na nakatayo rito dalawang libong taon na ang nakararaan. Mga bahay ng opisyal, mga sahig na may init, ang gilid ng lumang forum: isang buong Roman na layer, nakaingat sa ilalim ng lupa. Nabubuhay lang ang Vienna sa lugar na ito, nang walang patid, nang dalawampung siglo.

Ngayon tumingala ka, papunta sa kanto ng plaza, para sa Ankeruhr — ang Anker Clock. Isa itong napakagandang piraso ng Jugendstil, ang Art Nouveau ng Vienna, pininturahan at ginintuan at natapos bago mismo ang Unang Digmaang Pandaigdig. Sa loob ng labindalawang oras, tanyag na mga pigura mula sa kasaysayan ng siyudad ay dumadaloy isa-isa sa mukha nito — ang emperador na si Marcus Aurelius, ang emperatris na si Maria Theresa, ang kompositor na si Haydn — at sa tanghaling-tapat ay nagpaparada silang lahat nang sabay, na may musika. Kung tama ang timing mo, hintayin mo 'to.

At sa gitna ng malalim na nakaraang nasa itaas at nasa ilalim ng paa ay nakaupo ang pinakademokratikong pagkain sa Vienna: ang Würstelstand, ang nakatayong sausage stand. Ito ang dakilang street food ng siyudad, at ang dapat orderin ay isang Käsekrainer — isang mataba na sausage na may maliliit na bulsa ng keso na natunaw sa loob, hinati at inihain na may mustasa at isang malutong na tinapay. Kakainin mo 'to nang nakatayo sa counter, siko-siko sa lahat mula sa mga office worker hanggang sa mga gabihin. Mga emperador sa itaas, mga Romano sa ibaba, isang keso-sa-loob na sausage sa kamay mo. 'Yan ang Vienna.

Pag tapos ka na, dumeretso ka patimog ng ilang block, paikot sa likod ng katedral, papunta sa isang maliit na kalyeng tinatawag na Wollzeile — kung saan naghihintay ang isang schnitzel na mas malaki pa kaysa sa plato nito.