Wharf gate & Dolphin Fountain

Pumunta ka sa dulo ng State Street, kung saan nagtatagpo ito sa tubig, at makikita mo ang isang fountain na may koronang tumatalong mga dolphin. ’Eto ang Dolphin Fountain ni Bud Bottoms, inialay noong nineteen eighty-five — si Bottoms ay isang minamahal na lokal na iskultor, at ’yung mga dolphin na ’to, naging di-opisyal na sagisag ng buong waterfront. May magandang footnote dito: ang mga kopya ng mismong mga dolphin na ’to ay ipinadala sa mga sister city ng Santa Barbara — makikita mo silang lumulundag sa Puerto Vallarta sa Mexico, sa Toba sa Japan, at sa Dingle sa Ireland. Isang fountain, apat na baybayin.

Pero tumayo ka rito at isipin mo kung ano ’tong lugar bago ang fountain. Isang siglo’t kalahati na ang nakalipas, ’to ay isang lumberyard — ang lumberyard ni John Peck Stearns. At si Stearns, may problemang binibigay sa kaniya ng eksaktong lugar na ’to araw-araw: ang pagpapadaong ng kahoy. Kung walang pier, kailangang palutangin o gaudin papasok ang kargamento sa gitna ng alon at kaladkarin paakyat sa beach — mabagal, basâ, at halos sirâ na pagsapit sa pampang. Nakatayo mismo rito, pinapanood ang pakikibakang ’yun, nakumbinsi si Stearns na kailangan ng bayan ng tunay na wharf, palabas sa malalim na tubig.

Kaya ’to ang bungad ng buong kuwento. Lahat ng nilakad natin pabalik — ang harbor, ang resort, ang riles, ang funk — lahat ’yun, nakatayo sa isang desisyong ginawa ng isang taga-kahoy sa mismong lugar na ’to. Sa may silangan, nga pala, ang Chase Palm Park at ang Skater’s Point, kung mag-eeksplora ka pa.

Ngayon, ang huling hinto, at ang pinakamatanda sa lahat. Maglakad tayo palabas sa mga tabla.