End of Stearns Wharf

Maglakad ka hanggang sa pinakadulo ng wharf, kung saan nagtatapos ang mga tabla at wala nang ibang nasa unahan kundi bukás na tubig. Lumingon ka. ’To — ang buong bayan, ang mga pulang bubong na nakasalansan sa luntiang pader ng mga bundok — ’to ang tanawing pinuntahan natin, at ’to ang tamang lugar para magtapos, kasi nakatayo ka na ngayon sa pinakamatandang bagay sa buong tour.

Itinayo ang Stearns Wharf noong eighteen seventy-two. Isang taga-kahoy na si John Peck Stearns ang gustong magkaroon ng malalim na pier, at isang cattle baron na si Colonel Hollister ang naglabas ng malaking parte ng pera, at magkasama nilang itinayo palabas sa channel ang tinatawag noong pinakamahabang malalim na pier sa pagitan ng Los Angeles at San Francisco. At binago nito ang lahat. Bago ang wharf na ’to, nahihiwalay ang Santa Barbara — naaabot mo ito sakay ng barko, at bumababa ka sa pampang sa gitna ng alon. Pagkatapos nito, puwede nang dumaong at magbaba ng kargamento ang tunay na mga barko. Natapos ang pagkakabukod ng bayan mismo rito, sa mga haliging ’to, noong eighteen seventy-two.

Lahat ng dinaanan mo kanina, dumating pagkatapos nito. Ang riles noong ’eighty-seven, ang resort noong nineteen-oh-three, ang harbor noong nineteen-thirty, ang buong Funk Zone — lahat ’yun, nakatayo sa sinimulan ng wharf na ’to. Nilakad natin ang waterfront nang pabalik, at ’to ang simula ng kuwento.

Hindi naman ito naging madali. Mga bagyo at dalawang malaking sunog, noong nineteen seventy-three at nineteen ninety-eight, at isang muling pagtatayo pagkatapos ng bawat isa — pero nandito pa rin ito, madalas tawaging pinakamatandang gumaganang kahoy na wharf sa California, na may natural-history Sea Center na nakalagay dito mula two thousand five.

’Yan ang tour. Mula rito, ang promenade, ang Funk Zone, at ang red-tile na downtown — ’yun ang aming Downtown Walk — ilang minuto lang pabalik sa dinaanan mo. Huwag kang magmadali. Lakarin mo sa sarili mong bilis, at i-enjoy mo ang Santa Barbara.