Café Sacher + the State Opera

Ayan na — ang Vienna State Opera, ang Staatsoper, na pinupuno ang tanawin sa harap. Noong magbukas ito noong eighteen sixty-nine, ito ang pinakaunang dakilang gusali sa Ringstraße, ang marangyang boulevard na ipinatayo ng emperador sa palibot ng lumang siyudad. Puro ikalabinsiyam-na-siglong yabang ito, sa mayamang historicist na istilong hiniram mula sa French Renaissance — ang arkitektura ng isang imperyo sa pinakamatatag nitong lakas ng loob.

Pero pinuntahan natin 'yung nakasilid mismo sa likod nito: ang Hotel Sacher, at ang pinaka-pinag-aawayang hiwa ng cake sa mundo. Ang Sachertorte — maitim, siksik na tsokolate, isang manipis na patong ng apricot jam, isang makinis na pintura ng glaze — ay inimbento noong eighteen thirty-two ng isang labing-anim-na-taong-gulang na apprentice na nagngangalang Franz Sacher, na pumalit sa head chef sa kusina ng isang tanyag na prinsipe. Ang cake niya ay nabuhay nang mas matagal kaysa sa kanya at naging mismong Vienna, sa anyo ng dessert.

At ngayon ang away na itinanim natin doon sa Demel. Sa loob ng pitong taon, simula noong dekada nineteen-fifties, nag-away sa korte ang Hotel Sacher at ang confectioner na Demel kung sino ang makakatawag sa kanilang cake na tunay na Sachertorte. Tinawag itong Sweet War ng press ng Vienna. Nagtapos ito hindi sa isang nanalo kundi sa isang tigil-away: isang kasunduan na nagbigay-daan sa Hotel Sacher na tawagin ang cake nito na 'The Original Sacher-Torte,' habang pinanatili ng Demel ang sarili nitong espesyal na seal. Kaya pareho silang tunay, pareho silang masarap, at ang tanging tapat na paraan para ayusin ito ay ang tikman ang isang hiwa ng bawat isa. Ang isang away na ganito kacivilized ay maaari lang maging Viennese.

Mula rito, maglakad ka patimog-kanluran, pababa sa tabi ng Opera. Papunta tayo sa isang dakilang open-air na palengke — at isang kumikinang na gintong dome.