Naschmarkt + the Secession

Dalawang magkaibang-magkaibang gintong bagay ang nagtatagpo rito, at pwede mong tanawin pareho mula sa kinatatayuan mo. Una, ang Naschmarkt — ang dakilang open-air na palengke ng Vienna, isang laso ng mga stall na tumatakbo ng halos isang milya sa linya ng natakpang ilog. Dito kinakain ng Vienna ang mundo: mga pyramid ng olives at pampalasa, tumutulong gulong ng keso, Austrian na dumplings katabi ng Turkish at Middle Eastern na street food, atsara, pulot, kendi, at maliliit na nakatayong counter kung saan pwede kang tumikim habang naglalakad. Ito ang masarap, tumitibok na puso ng gana ng siyudad, at ito ang street-food na rurok ng buong paglalakad natin.

Ngayon lumingon ka at tumingala, kasi katabi mismo ng palengke ay nakatayo ang isang maliit na puting gusaling may suot na korona — ang Secession. Noong eighteen ninety-seven, isang grupo ng mga batang artista na pinamunuan ni Gustav Klimt ang humiwalay sa makitid-ang-isip na opisyal na mundo ng sining para gumawa ng bago, at nang sumunod na taon ay itinayo nila para sa sarili nila ang manipesto na ito sa bato. Sa itaas ay nakaupo ang isang dome ng tatlong libong ginintuang dahon ng laurel — buong pagmamahal na tinatawag ng mga Viennese na 'the golden cabbage.' Nakaukit sa itaas ng pinto ang kanilang sigaw ng labanan: sa bawat panahon ang sining nito, sa sining ang kalayaan nito. Sa loob, makikita mo pa rin ang kumikislap na Beethoven Frieze ni Klimt, na pininturahan mismo sa mga pader.

Palengke at manipesto, magkatabi — gana at arkitektura sa isang sulyap. Kung may oras ka, ang mga stall ay umaabot patimog-kanluran at ginagantimpalaan ang isang mabagal na paglilibot. Pero ang paglalakad natin ay lumiliko sa kabilang banda.

Pag handa ka na, tumawid ka pasilangan sa malapad na bukas na espasyo ng Karlsplatz. Ang huli nating hinto ay naghihintay doon — kung saan pumapasok ang kwento ng Vienna sa modernong panahon.