A backstreet kitchen

Binuksan natin ang kalahati ng lakad na ito na tungkol sa gana sa pagkain doon sa front street, sa tanyag na crepe — ang meryendang gawa para sa litrato. Isara natin ito rito, sa likod, sa pagkaing hindi nagpapaganda para sa kahit kanino.

Tumingin ka sa paligid ng mga lagusang ito at isipin kung ano ang nasa likod ng mas maliliit na pinto. Isang counter na may walong stool at isang kaldero ng ramen broth na kumukulo mula umaga. Isang makitid na izakaya kung saan nagsisiksikan ang mga office worker at designer para sa inihaw na skewers at inumin pagkatapos ng dilim. Isang maliit na lugar na gumagawa ng iisang modernong dessert nang perpekto. Ito ang pagkaing talagang kinakain ng mga lokal — hindi nagmamadali, hindi magarbo, at madalas talagang napakasarap.

Tulad ng kape, hindi ako magbabanggit ng iisang lugar, at sinasadya ko iyon. Nagbabago ang mga partikular na restaurant; ang uri ng lugar ang nananatili. Ang natututuhan mong hanapin ay ang backstreet kitchen: maliit, tiyak, medyo nakatago, pinapatakbo ng isang taong nagmamalasakit sa iisang bagay lang. Sundan mo ang maikling pila ng mga lokal, o ang amoy ng isang bagay na iniihaw, pababa sa isang lagusan na kung hindi ay lalaktawan mo, at kakain ka nang mas masarap kaysa sa maibibigay ng anumang pila ng crepe.

Iyan ang buong kuwento ng gana sa pagkain sa dalawang hinto — mula sa pang-turistang meryenda sa harapan hanggang sa tahimik na kusinang iniingatan ng kapitbahayan para sa sarili nito. Harapan at likod, nasa plato.

Ngayon, ang pinakakakaibang kalye sa lakad. Lumabas ka sa mga lagusan patungo sa isang mahaba, patag, at banayad na kurbadong promenade ng mga tindahan — dahil ang kurbang iyon sa ilalim ng iyong mga paa ay dating isang ilog. Maligayang pagdating sa Cat Street.