The mural blocks

Bumagal ka rito at tingnan mo lang ang mga dingding. ’Tong bloke na ’to, at ’yung mga nakapaligid dito, isang open-air gallery — murals kahit saan, ’yung iba higante, ’yung iba nakasiksik sa eskinita, pininta sa mga roll-up door at sa mga blangkong tagiliran ng warehouse. Walang ticket at walang gift shop. Ang distrito mismo ang museo.

Karamihan dito, sinadya. Habang nagiging destinasyon ang Funk Zone, naging bahagi ng pagkakakilanlan nito ang murals — mga dingding na inuupahan, legal na graffiti, isang totoong public-art program na tumatakbo nitong nakaraang dekada. Ang sining ang funk, ginawang nakikita. ’Yan ang ginagawa ng isang lugar sa malalaking blangkong dingding ng pabrika kapag umalis na ang mga pabrika at pumasok ang mga artist.

Pero ’eto ang totoong ikot, at ’to rin ang dinaranas ng buong distritong ’to. Ang murals ay bahagi ng kung ano ang nagpapa-magnet sa lugar — at ’yung pagka-magnet na ’yun ang mismong nagpapataas ng upa, na siya namang tumataboy sa mga artist na gumawa ng murals sa una pa lang. Ang pampublikong sining, pinananatili nito ang funk at tinatapos din ito. Parehong totoo nang sabay.

Isang bagay na ’di ko gagawin, ang mangakong may tiyak na pintura para sa ’yo — kasi sa oras na nakatayo ka na rito, halos tiyak na napintahan na ulit ang ilan sa mga dingding na ’to. Hindi ’yun depekto; ’yun ang midyum. Bumalik ka pagkalipas ng isang taon at iba na ang gallery.

Ngayon, magpatuloy ka pababa sa Anacapa, papuntang Cabrillo — papasok sa kasaysayan ng surfing ng Santa Barbara.