Entering the Funk

Huminto ka sa kantong ’to at pansinin mo kung gaano kaiba ang pakiramdam. Walang bell tower, walang magkakatugmang pulang bubong — puro mababang warehouse, roll-up doors, murals, at kung anong masayang kalatingan. Welcome sa Funk Zone.

Sa halos buong twentieth century, ’to ang nagtatrabahong ilalim ng bayan: mga lumberyard, packing house para sa citrus at gulay, fish house, quonset hut, feed store. Nang magpasya ang siyudad sa itaas ng burol na dapat maging parang lumang Spain ang lahat, huminto ’yung tuntunin sa mga riles. Dito sa baba, nanatili itong mura, halo-halo, at totoo — walang nagpapaganda rito. Tapos, noong nineteen-nineties, nagsimulang mag-arkila ang mga artist sa mga bakanteng warehouse kasi mababa ang upa, at may tumawag ditong Funk Zone, at dumikit ang pangalan.

At dito mo mapapanood na mabilis mangyari ang isang pamilyar na kuwento. Ang mura at artistic ay umaakit ng pansin; ang pansin ay umaakit ng mga restaurant at tasting room; at noong mga twenty-thirteen, isang hospitality group ang nagbukas ng ilang lugar na naging dahilan para maging destinasyon ang distrito. Ang sumusunod, ’yun na ’yung arko na dinaraanan ng bawat arts district sa America — pero dito, siniksik sa mga labinlimang taon lang, at mababasa mo ’to mismo sa mga dingding na ’to.

May dalawang bakanteng lugar na malinaw na nagsasabi nito. Sa mismong kantong ’to, nagsalin ng alak ang Santa Barbara Winery nang maraming taon, hanggang lumipat ito noong twenty twenty-one. At ’yung lugar na tinatawag na Municipal Winemakers, tumakbo rito mula two thousand nine hanggang isinara nito, nitong nakaraang January, matapos ang labinlimang taon. ’Yan ang padron — hindi paghina, kundi pagkakalipat: ang mura at kakaibang gamit na nagpaganda sa lugar, natataboy ng mismong interes na nilikha nito. “Keep the funk,” sabi ng mga sticker. Sulit malaman kung laban saan ’yang hiling na ’yan.

Ngayon, maglakad tayo pababa sa Anacapa, sa bloke kung saan talaga nangyayari ang alak.