Academy of Music

Sa kanan mo ang Academy of Music, at kahit sa isang jazz walk, sulit itong tigilan. Binuksan ’to noong eighteen fifty-seven, at ito ang pinakamatandang opera house sa Amerika na hanggang ngayon ginagawa pa rin ang eksaktong dahilan kung bakit ’to itinayo. Sa likod ng payak na brick exterior — sadyang pinapayak, para mapunta sa acoustics ang pera — may pula’t-gintong horseshoe na hinango sa mga dakilang opera house ng Europa. Bawat uri ng musikang Amerikano ay dumaan na sa mga pintong ’to.

Huminto tayo dito para sa konteksto, hindi para sa ticket stub. Sa panahong ’yon, ’yung isang itim na mang-aawit na kasing-laki ni Billie Holiday na tumatawid mula sa mausok na mga club papunta sa isang tunay na concert stage — mismong pahayag na ’yon — at ginawa niya ’yon, nang engrande. Noong Marso ng nineteen forty-eight, ilang linggo pa lang labas sa federal reformatory, ipinagbabawal pa rin sa mga club ng New York dahil sa pagkawala ng cabaret card niya, lumakad siya papunta sa entablado ng Carnegie Hall at pinuno ’yon — sold out. ’Yung babaeng kakukulong pa lang ng gobyerno ang pumuno sa isa sa pinakaprestihiyosong silid sa buong bansa. Isa ’yon sa pinakadakilang comeback sa musika ng Amerika.

Kaya habang tinitingnan mo ’tong bulwagan, hawakan mo nang magkasabay ang dalawang larawan: ’yung mga concert stage na tumingin sa kanya bilang artista, at ’yung mga vice squad na tumingin sa kanya bilang suspek. Nabuhay siya sa loob ng kontradiksyong ’yon buong career niya. Sa mga engrandeng silid na tulad nito pinarangalan ang sining; ilang block mula rito ang mga silid kung saan ’to pinulisan.

’Yung jazz corridor, nasa unahan na lang. Dumeretso ka patimog sa Broad hanggang Pine Street, tapos liko ka pasilangan sa Pine. Sa 1330 — mga isa’t-kalahating block ang layo — nakatayo dati ang isang hotel kung saan, isang umaga ng Pebrero noong nineteen fifty-six, muling pumunta ang Philadelphia para sa kanya.