Sunset Blvd & Bel-Air

Tumatawid ka sa Sunset Boulevard — oo, ’yung Sunset na ’yun — pero dito, wala ’tong kamukha sa neon na Strip. Dito, ang Sunset ay isang paliku-likong daan na nalililiman ng puno, sinusuot ang pagitan ng dalawa sa pinakamayamang neighborhood sa America. Sa kaliwa mo, pataas ng Sunset, nakatayo ang stone East Gate ng Bel-Air, ang pintuan sa isang pribadong enclave sa burol na inilatag pa noong nineteen twenty-three ng isang developer na si Alphonzo Bell, na yumaman sa langis at ginastos ’yun sa pagtatayo ng isang pantasya ng paliku-likong lane at malalaking lote. Sa loob ng isang dekada, kumalat na ang Bel-Air pakanluran hanggang sa gilid ng pass na ’to.

At tingnan mo sa kanan, papasok sa mga green canyon na umaakyat palayo sa freeway — ’yun ang Brentwood, parehong kwento sa kabilang panig ng daan: mga tago-tagong bahay, hedge, at maraming tahimik na pera. Dumadaan ang four-oh-five mismo sa dugtungan nila, ang pampublikong ugong ng freeway na humahati sa pinakapribadong square miles sa lungsod.