The Getty Center

Sa itaas ng gulod sa kanan mo — ’yung kuta ng maputlang bato na sumasalo sa liwanag — ’yun ang Getty Center, at ’yun ang iisang pinakaimportanteng building na makikita mo sa buong drive na ’to. Binuksan ito noong nineteen ninety-seven, dinisenyo ni Richard Meier, at gumastos ito ng yamang tanging ang pinakamayamang art museum sa mundo ang kayang gastahin. Nakabalot ang buong bagay sa Italian travertine — mahigit isang milyong square feet nito, kinuha mula sa parehong klase ng quarry malapit sa Roma na nagtayo sa sinaunang lungsod — at sadyang binasag nila nang magaspang ang mga bloke, para makita mo pa rin ang mga fossil at ang texture ng bato.

’Eto ang parte na purong Los Angeles. Hindi mo ito dina-drive paakyat. Nagpa-park ka sa baba, malapit sa freeway na ’to, at isang driverless na tram ang dahan-dahang magdadala sa ’yo paakyat sa gilid ng burol, kaya ang pag-akyat mismo ay nagiging bahagi ng pagdating. Doon sa itaas, sa paligid ng mga puting pavilion, ay may buhay na artwork — ang Central Garden ni Robert Irwin, isang ravine ng mga halaman na dinisenyo bilang iskultura na hindi kailanman tapos. Isang bilyong-dolyar na museo na naaabot mo parang sakay, lumulutang paakyat mula sa four-oh-five.