Sign Hill

Tumingala ka sa burol sa unahan mo, doon sa may kaliwa, tapos basahin mo 'yung nakasulat doon sa mga letrang kasinlaki ng mga gusali: “SOUTH SAN FRANCISCO — THE INDUSTRIAL CITY.” 'Di mo kailangang umakyat; ginawa 'yung sign para basahin mula rito mismo sa baba, sa kinaroroonan mo, sa bayang nasa ibaba.

Unang ipininta ng Chamber of Commerce 'yung mga salitang 'yun sa dalisdis gamit ang whitewash noong nineteen twenty-three, at noong nineteen twenty-nine, ibinuhos nila 'to sa permanenteng semento — mga letrang umaabot ng mga dalawampung metro ang taas, 'yung buong slogan na humahaba nang mahigit isang daan at walumpung metro sa dalisdis. At totoo lang naman talaga 'to. Isa 'tong company town na itinayo para sa industriya: meatpacking, tapos steel, tapos 'yung mga shipyard nung panahon ng giyera doon sa patag na bahagi ng look. 'Yung sign, 'di 'to nagyayabang kundi naglalagay lang ng label.

Tapos umalis ang industriya, tulad ng pag-alis nito kung saan-saan sa Amerika pagkatapos ng giyera. Nagsara ang mga slaughterhouse, humina ang mga steelwork. Isang lungsod na nahihiya sa nakaraang blue-collar niya, sana'y hinayaan na lang niyang kumupas 'yung sign. Kabaligtaran ang ginawa ng South San Francisco — ipinalista niya 'yung sign sa National Register of Historic Places noong nineteen ninety-six, at tuluy-tuloy niyang pini-repaint mula noon. 'Yung yabang na 'yun, mas nakatagal pa kaysa sa mga chimney, at naging pamana.

Kaya ngayon, may kahulugan na 'yung sign na hindi kailanman binalak ng gumawa nito. Hindi na 'to naglalarawan kung ano'ng ginagawa ng lungsod; ipinagdiriwang na nito kung ano ang lungsod noon — at, tulad ng makikita mo sa ilang stop mula ngayon, nangangalaga 'to sa kung ano ang kinahinatnan ng lungsod, isang bagay na walang makakaisip noong nineteen twenty-three. Pababa tayo sa lumang downtown sa ilalim mismo ng sign; 'yung susunod na stop, 'yung main street na itinayo ng industriya, at puwede kang pumarada doon.