Genentech

Pansinin mo 'yung pangalan ng kalye habang dumadaan tayo: DNA Way. Hindi 'yun biro — 'yun ang address ng kumpanyang nag-imbento ng isang buong industriya, at dumadaan ka mismo sa campus nila sa kanan mo.

Nagsimula 'yung kuwento noong nineteen seventy-six, sa isang bar, sa dalawang lalaki at isang beer. 'Yung isa, si Herbert Boyer, isang siyentista sa UC San Francisco na tumulong mag-alam kung paano putulin ang isang gene mula sa isang buhay na bagay at isaksak 'to sa iba. 'Yung isa naman, si Robert Swanson, isang batang venture capitalist na kumbinsidong puwedeng gawing gamot 'yung trick na 'yun. 'Yung unang meeting nila, sampung minuto lang daw sana; tatlong oras 'yung inabot, at pagtapos, naitatag na nila ang Genentech.

Dalawang taon pagkatapos, noong nineteen seventy-eight, may ginawa ang mga siyentista ng Genentech na 'di pa nagagawa kailanman: pinagawa nila sa bacteria ang synthetic human insulin. Sa unang pagkakataon, isang human protein drug ang puwede nang lutuin sa halip na kunin mula sa hayop — at pagsapit ng nineteen eighty-two, aprubado na 'yung insulin na 'yun at nasa market na, 'yung kauna-unahang genetically engineered na gamot sa kasaysayan. Isang buong industriya, ang biotechnology, isinilang sa patag na piraso ng baybayin na 'to.

At eto kung bakit kabilang 'to sa tour na 'to. Tingnan mo kung nasa'n ka: 'yung parehong mura at patag na lupa sa tabi ng look na humila sa mga meatpacker isang daang taon na ang nakalipas, 'yun din ang humila sa Genentech — puwang na matatayuan, katabi ng magandang lungsod, sa kabila lang ng linya. 'Yung Industrial City, 'di 'to namatay nung nagsara ang mga slaughterhouse; muli 'tong nag-imbento ng sarili, at 'di niya kailanman ibinaba 'yung lumang sign sa burol. 'Yung “The Industrial City” at 'yung “The Birthplace of Biotechnology,” iisang bayan lang na dalawang beses nagyayabang. Isang stop na lang — pababa sa gilid ng tubig.