Omotesandō gateway — finale

At narito tayo, sa gilid. Bumubukas ang lagusan, at sa harap mo ay ang Omotesando — isang malapad at marangyang boulevard na may hilera ng matatayog na zelkova at kumikinang na flagship store, na umaangat patungo sa daan ng Meiji Shrine. Pagkatapos ng isang oras sa makikitid na backstreet, para itong paglabas mula sa isang sekreto tungo sa isang parada.

Magtagal ka saglit para damhin ang kaibahang iyan, dahil ito mismo ang pinagsimulan natin. Nagsimula tayo sa isang tulay, kung saan pinanood ng buong mundo ang Harajuku mula sa labas — ang harapan, ang palabas, ang litrato. At nilakad natin ang likod: ang tahimik na dambana, ang mga lagusang pinag-imbentuhan ng streetwear, ang mga vintage rack, ang maliit na museo, ang nakatagong kape at ang mga lokal na kusina, at isang kalyeng lihim na isang ilog. Lahat ng ito ay ilang minutong lakad lang mula sa makinang na boulevard na ito, at magkaibang-magkaibang mundo mula rito.

Iyan ang tunay na Harajuku — hindi iisang kalye o ang isa pa, kundi ang dalawa nilang magkadikit, harapan at likod, maingay at tahimik, pinapanood at ginagawa. Karamihan ng bisita ay ang harapan lang ang nakikita. Katatapos mo lang lakarin ang bahaging nilalaktawan nila.

Mula rito, ang mga istasyon ng Meiji-jingumae at Omotesando ay parehong maikling lakad lang kapag handa ka nang umalis. Pero walang nagmamadali. Magtagal ka. Inumin mo ang kapeng nakita mo, sumuot ka sa isa pang lagusan, subukan mo ang isa pang rack. Ginagantimpalaan ng likod ng Harajuku ang ganoong klase ng paglalakbay.

Salamat sa paglalakad mo kasama ko. Maglakbay ka nang maayos.