Granada Theatre

Ayan, nasa kaliwa mo: 'yung Granada, walong palapag na maputlang tower na may maliit na tiled na tuktok, at hanggang ngayon, 'to pa rin ang pinakamataas na building sa downtown Santa Barbara. Parang simpleng rekord lang 'yun hangga't 'di mo naiisip na hawak na niya 'to simula pa noong nineteen twenty-four — isang buong siglo — sa isang downtown na hindi na tumaas pa.

At 'yun nga 'yung dahilan kung bakit tayo huminto dito. Nagbukas ang Granada bilang "ang tanging skyscraper ng Santa Barbara," at 'yung kwentong gustong-gustong ikwento ng mga local: minsang tiningnan 'to ng bayan, tapos nagdesisyon — never again. Kung ang Granada lang ba ang dahilan o hindi — at sa totoo lang, mas alamat 'yung parteng 'yon kaysa dokumento — pero talagang namili ang Santa Barbara ng mababa, pahalang na skyline, tapos ipinagtanggol 'to nang todo. Ang downtown ngayon, panatili sa height limit na mga labingwalong metro. Kaya 'yung pinakamataas na building sa bayan, sa isang banda, isa ring argumentong napanalunan ng bayan laban sa sarili niya.

Tingnan mo kung ano ang naibigay n'un sa'yo. Kasi walang nag-aagawan sa taas, gumagala ang mata mo sa mga bubong at tower, 'di sa pataas na pader na salamin — pulang tile, mga bell tower, 'yung bundok sa likod. Ang Granada 'yung eksepsyon na siyang gumawa ng patakaran.

Sa loob, may pangalawang buhay 'to: 'yung lumang movie palace, itinayong muli sa likod mismo ng façade na 'to, tapos muling nagbukas noong two thousand eight bilang bahay ng performing arts — kaya 'yung balat, nineteen twenty-four, pero 'yung theatre sa loob, halos bago. Mas luma kaysa sa itsura, mas bago kaysa sa itsura — pareho, sabay.

Ngayon, ilang hakbang pa at pagliko sa kanto sa kaliwa mo, papuntang Anapamu Street, naroon ang isa sa pinakatahimik na kayamanan ng downtown — isang bookshop na mas matagal nang nandito sa bayan kaysa halos lahat.