Arlington Theatre

Tingnan mo 'yung building sa kabila ng sidewalk: 'yung puting bell tower, 'yung bubong na red tile, 'yung malalim na arko sa may pintuan. 'Yan ang Arlington Theatre, at perpektong simula 'to, kasi sinasabi na niya sa'yo ang pinakamalaking sikreto ng downtown Santa Barbara bago pa tayo makalakad ng kahit isang block.

'Eto 'yung sikreto. 'Yung "lumang Spanish town" na pinuntahan mo — mas bata pa 'to kaysa sa mga lolo't lola mo. Noong umaga ng June twenty-ninth, nineteen twenty-five, may lindol — mga magnitude six point five — na halos pumatag sa buong downtown. At sa halip na basta magtayo ulit, may desisyon ang lungsod na halos 'di pa naririnig noon: babangon 'to bilang iisang itsura. Spanish Colonial Revival. Puting pader, pulang bubong, iron balconies — kahit saan, sinadya. 'Yung parang daan-daang taong gulang na, isa lang palang themed city na dinali-daling itinayo noong huling bahagi ng nineteen-twenties.

'Yung Arlington, 'yun 'yung ideyang 'yon na pinaka-binuhos. Nagbukas 'to noong nineteen thirty-one, sa mismong durog ng hotel na kinuha ng lindol, at tinatawag nila 'tong "atmospheric" na theatre. Pumasok ka para manood — hindi ka basta nasa loob ng kwarto; nakatayo ka sa isang parang-totoong Spanish village kinagabihan, may mga harapan ng bahay at balkonahe sa paligid mo, may kisame na pininturahan na parang malalim na langit ng gabi, may mga bituing kumikislap sa itaas. Isang buong imbentong bayan, nasa loob. Nakakatawa nga, 'no — nakatayo tayo sa imbentong bayan, pero nasa labas naman.

Isaisip mo 'to habang naglalakad tayo: halos lahat ng nasa unahan, pinili. Ngayon, dumeretso ka sa State Street, nasa kanan mo 'yun pag nakaharap ka sa theatre. Pagka-isang block, abangan mo 'yung mataas, maputlang tower na nakatayo sa ibabaw ng lahat — 'yung Granada.