Blue Note site

Welcome sa driving na bahagi ng tour, at sa isang bahagi ng Philadelphia na nakalimutan na ng karamihan sa mga mapa. Nasa 15th at Ridge Avenue ka, at noong huling bahagi ng nineteen forties at maagang fifties, ito ang Blue Note — inilarawan noong panahon nito bilang pinaka-swanky na jazz emporium ng bayan. Ang Ridge Avenue dito ang puso ng tinatawag ng mga tao na Golden Strip: block kada block ng mga club at teatro, isang buong entertainment district ng itim na Philadelphia. Halos wala rito ang nakaligtas sa urban renewal. Kailangan ka pang sabihan na nandito ’to para maniwala ka.

Ang Blue Note ay isang tunay, dokumentadong kabanata ng Philadelphia ni Billie Holiday — walang kailangang alamat. ’Yung may-ari, si Jack Fields, dinala siya rito nang tatlo o apat na beses sa isang taon, at iniwan niya sa atin ang perpektong linya tungkol sa kahulugan niya sa silid na ’to. Sabi niya, simple lang, “She packed them in just to look at her” — pinupuno raw niya ang silid basta para lang tingnan siya. Hindi lang para marinig — para tingnan siya. Sa puntong ’to ng buhay niya, gusot na ang boses at mabigat na ang kwento, at pumupunta ang audience nang bahagya para makasama lang ito lahat.

At kasama niya ang matitindi sa entablado. Pinamumunuan ang house band ng batang Philadelphia pianist na si Ray Bryant, at ’yung band na ’yon ang sumuporta kina Miles Davis, John Coltrane, Lester Young, Dizzy Gillespie — ’yung mga pangalang nagbabago sa musika ng Amerika, mismo dito sa kalyeng dadaanan mo ngayon nang hindi lilingon.

Ito ang una sa tatlong driving stop, at bumubukas ang heograpiya mula rito. Ang susunod mong stop ay isang rowhouse sa Strawberry Mansion na may landmark sa loob. Gamitin mo ’yung map link sa screen mo para sa turn-by-turn na direksyon papunta sa John Coltrane House.