Arville corner — "Chinatown by decree"

Huminto ka sa kantong ’to, kasi dito umaabot sa pinaka-kakaibang punto ang made-to-order na ideya. Karamihan sa mga Chinatown, kinita ang pangalan nila sa paglipas ng mga henerasyon. ’Tong isa, binigyan ng pangalan — ng isang gobernador, sa gitna ng away.

’Eto kung paano nangyari. Pagsapit ng kalagitnaan ng dekada nobenta, umuunlad na ’tong corridor, at gusto ng mga tao na makilala ’to. Noong 1996, pinangalanan ito ng county bilang isang cultural center. Tapos naging pulitikal. Ikinuwento ng manunulat na si Bonnie Tsui ’to sa libro niya tungkol sa mga American Chinatown, kung saan tinawag niyang pinakabago sa lahat ang Las Vegas: nagpakabit si Senator Harry Reid ng isang “Chinatown” na karatula sa Interstate 15, doon sa freeway — at ang gobernador ng Nevada noong panahong ’yun, si Bob Miller, nag-utos na tanggalin ’to ulit. Umabot pa ng Oktubre 1999, at isang ibang gobernador, si Kenny Guinn, bago opisyal na itinalaga ang bahaging ’to bilang “Chinatown.” Hindi lumaki. Hindi nanahan. Itinalaga, sa pamamagitan ng pirma.

At nagtatanong si Tsui ng patas at mabigat na tanong tungkol sa lugar na tulad nito: kung isang developer ang magtatayo nito at isang gobernador ang magpapangalan nito, tunay ba itong Chinatown — o label lang sa isang strip mall? ’Yan ang pinaka-matalas na masasabi mo tungkol sa kalyeng ’to, at karapat-dapat itong pakinggan nang tapat.

Pero tumingin ka sa paligid mo at ibigay ang sagot. ’Yung iisang plaza na ’yun, naging tatlong milya na sila. ’Yung neighborhood sa paligid mo, ang Spring Valley, higit na sa isa sa bawat limang residente ang Asian ngayon. Ang bookshop, ang herbalist, ang kung-fu school, ang mga late-night na kusinero, ang Vietnamese market, ang pho na bumalik — wala sa mga ’yun sa guhit ng developer. Ang pangalan, made to order. Ang komunidad, hindi. Lumipat ’to at ginawang totoo ang label.